Strona główna
O rasie
Nasze psy
Mioty
Wystawy
Szczeniaki
Album rodzinny
Linki
Kontakt

* NOWOŚCI *
14.05.2016
Brawo Mieszko!



>> poprzednie nowości

O rasie

zobacz podstronę: standard psa

1. Pochodzenie rasy

Leonberger należy do molosów typu górskiego. Nazwa związana jest Iryd z niemieckim miastem Leonberg (Lwia Góra). Istnieją dwie teorie na temat powstania tej rasy. Według pierwszej, te złotowłose olbrzymy mogą być bezpośrednimi potomkami dogów tybetańskich, które występowały na terenie wschodnich i środkowych Alp już w średniowieczu. Odnaleziono dokumenty potwierdzające, że psy podobne do leonbergerów miała książęca rodzina Metternichów w pierwszej połowie XVII w.

W Niemczech bardziej popularna jest jednak inna teoria, przypisująca zasługę stworzenia rasy Heinrichowi Essigowi. Chcąc rozsławić swoje miasto na świecie, postanowił on wyhodować psa przypominającego wyglądem lwa widniejącego w herbie Leonbergu. W latach 20.XIX wieku skrzyżował czarno-białą nowofundlandkę z długowłosym bernardynem. Przez kilka lat prowadził hodowlę tylko w oparciu o te rasy, potem dodał krwi dużego psa pirenejskiego i być może kuvasza. W rezultacie otrzymał potężne, długowłose czworonogi o różnym umaszczeniu: łaciatym, rudo-płowym, srebrnym, a nawet białym z czarną maską.

Pierwszego leonbergera zarejestrowano w księdze wstępnej w 1846 roku. Po raz pierwszy przedstawiciel tej rasy pojawił się na wystawie w Monachium w 1865 r.
W krótkim czasie zwierzęta te stały się bardzo popularne. Ich miłośnikami byli m.in. cesarzowa austriacka Elżbieta (Sissi), król Anglii Edward VII, car Rosji, kanclerz Otto von Bismarck czy kompozytor Richard Wagner.

W 1895 roku utworzono klub leonbergera, a w 1901 roku znowelizowano wzorzec i wyeliminowano z hodowli osobniki o innej maści niż rudo-płowa z czarną maską. Podczas wojen zginęła jednak większość populacji. Po 1945 roku rozpoczęto intensywną odbudowę rasy i już w latach 60.XX wieku żyło w Niemczech ponad 4000 leonbergerów.

2. Charakter i usposobienie

Leonberger jest zrównoważony i odważny. Oddany i łagodny, chętnie podporządkowuje się właścicielowi. Obdarza go wielkim przywiązaniem i najchętniej stale przebywałby w jego pobliżu. Iron Wrażliwy, nie nadaje się do trzymania w kojcu, odizolowanie od rodziny to dla niego dotkliwa kara. Jest doskonałym przyjacielem dla dzieci w każdym wieku, wyrozumiałym i tolerancyjnym.

Nie prowokuje bójek z psami, jednak nie pozostanie obojętny na zaczepki. Czujność i spostrzegawczość czynią z niego dobrego stróża, na dodatek niehałaśliwego. Nie wykazuje agresji, sama jego postura wystarcza, bo odstraszyć intruza.

Jak na swoje pokaźne rozmiary, leonberger jest dość aktywny. Po nowofundlandzie, od którego się wywodzi, odziedziczył zamiłowanie do pracy w wodzie. Należy zapewnić mu codzienną porcję ruchu, pamiętając jednak o tym, że szczenięta nie mogą być zmuszane do nadmiernego wysiłku. Pies tej rasy potrzebuje przestrzeni i powinien mieszkać w domu z ogrodem; raczej nie nadaje się do trzymania w bloku.

3. Umiejętności

Pierwotnie wieśniacy używali leonbergera do ochrony dobytku, pomagał im przy wypasie i pilnowaniu stad, a nawet ciągnął małe wózki z towarami. Był również psem do towarzystwa na królewskich dworach. Dziś to przede wszystkim ceniony przyjaciel rodziny, który zachował wszystkie cechy dobrego stróża. Doskonale sprawdza się w pracy węchowej, w niektórych krajach z powodzeniem pełni funkcję ratownika wodnego i psa lawinowego.

4. Szkolenie

To pies pojętny i inteligentny. Ma doskonałą pamięć, uczy się znacznie szybciej i chętniej niż inne olbrzymy, ale bywa uparty. Lena i Iryd Ze względu na swoją wielkość powinien być szkolony w zakresie podstawowego posłuszeństwa. Ważna jest prawidłowa socjalizacja szczeniąt, zarówno z ludźmi, jak i z innymi psami. Równie wcześnie trzeba rozpocząć szkolenie; najlepszym rozwiązaniem są zajęcia w psim przedszkolu.

5. Zdrowie

Jak większość psów ras olbrzymich leonberger może być obciążony dysplazją stawów biodrowych oraz skłonnościami do rozszerzenia i skręty żołądka. Zdarza się również osteochondroza (tzw. OCD) i młodzieńcze zapalenie kości. Może pojawić się niedoczynność tarczycy, spotykane są także wady ustawienia powiek.

6. Żywienie

Leonbergery są dość kosztowne w utrzymaniu. Szczenięta rosną szybko i wymagają wartościowego żywienia (pełną dojrzałość fizyczną osiągają dopiero w wieku 2 – 3 lat). Powinny dostawać karmę dla ras olbrzymich, zawierającą substancje wspomagające rozwój stawów (glukozaminę i chondroitynę). Dorosłe psy są mniej wymagające, dzienną porcję trzeba im podzielić co najmniej na dwa posiłki i zapewnić odpoczynek po jedzeniu.

7. Do jakiego pana

Leonberger spełnia wszystkie warunki psa rodzinnego. Nie jest trudny w wychowaniu i nawet osoba bez dużego doświadczenia może być jego właścicielem, jeśli tylko będzie postępować z nim stanowcze. Nie nadaje się natomiast dla ludzi, którzy nie mogą poświęcić mu dużo czasu i uwagi.

Tekst Jolanta Tarułka     


zobacz podstronę: standard psa

© Leo Aureus Fciwszystkie prawa zastrzeżone 2005


Aktualny PageRank strony leoaureus.com dostarcza: Google-Pagerank.pl - Pozycjonowanie + SEO